بازتولید خشونت و رویکرد حذفی در سپهر سیاسی ایران
علی حاجی قاسمی* منبع: یادنامۀ پانزدهم (پروندۀ ویژۀ «مقاومت و خشونت») سنگبنای تحولطلبی سیاسی در ایرانِ مدرن، از همان آغاز، بر بنیانی ناپایدار استوار شد، بدین معنا که، همچون دوران پیشامدرن، الگوی تحولخواهی همچنان بر رویکردی حذفی و خشونتبار تکیه داشته و تغییر در نظام سیاسی، کموبیش، بر بستر شورش و انقلاب علیه دولت مستقر، با هدف انهدام و فروپاشی ساختار موجود، دنبال شده است. بسته ماندن امکان مشارکت نیروهای اجتماعی جدید، بهویژه طبقه متوسط نوظهور، در فرایند سیاستگذاری و تعیین راهبردهای کلان، زمینه و بهانه لازم را برای نهادینه شدن راهکار انقلابی و براندازانه علیه ساختارهای قدرت فراهم آورده است. نتیجه این تجربه آن بوده است که منطق سلطهگرایانه نهتنها در ساختار قدرت، بلکه در اپوزیسیون آن یعنی میان …
