هدی صابر؛ گشاینده باب
امیر طیرانی منبع : روزنامه شرق (۲۱ خرداد ۱۳۹۳) رجال لا تلهیهم تجاره ولا بیع عن ذکر الله واقامه الصلوه وایتاء الزکوه یخافون یوما تتقلب فیه القلوب والابصار (سوره مبارکه نور-۳۷) سه سال از مرگ ناباورانه هدی صابر گذشت. نههنوز مرگ او را باور کردهام و نه این اندازه به جانسختی خویش باور داشتم. آشنایی من با هدی به سال ۱۳۵۱ بازمیگردد؛ آنگاه که دانشآموز دوره اول دبیرستان بودیم و آخرین دیدار هم به سیام فروردین ۹۰ به قبل از برگشتن او به «اوین» بازمیگشت. از آن پس؛ دیگر تنها چهرهاش که به آرامی در تابوت خفته بود، برایم به یادگار مانده است و دیگر هیچ. هدی صابر را از ابتدای دهه۵۰ میشناختم. آنزمان که هنوز نه از انقلاب خبری …
مجموعهی رنجها بر شوریدگیاش افزوده بود ولی شوریدهسری قوام یافته به امن ایمان. مجموعهای از حفرهها و فقدانها در جامعه ایران او را به جمعبندی کار تئوریک و آموزشی رسانده بود. این جمعبندی آقای صابر محصول سالها نشست و برخاست با مجموعههای روشنفکران و به ویژه دانشجویان و انجمنهای دانشجویی بود و از آنجا که دل در گرو به “می با جوان خوردن” داشت دستاوردها و انباشتهای اندیشهای خود را در آستانهی آموزش به عرض نظر جوانان رساند و این خود یک نکتهی ظریف و مهم است».