در نگاه دیگران

به نام او که بال داد، خصلت پرواز داد

هدی عزیزم باور نبودت بسیار سخت است. تولد ۵۴ سالگی ات مبارک. این سومین سالی است که باید تولدت را بر سر مزارت بگیریم. هدی جان امسال نیز هچون سالهای گذشته در روز تولدت بر سر مزار نورانی ات آمده و آنجا را با گلهای قرمز و بنفش و زرد آراسته و با اشک دیدگانمان مزارت را مشوییم تا باشد مرهمی بر دل زخمی ما. در سال اخیر با بیماری های زیادی دست و پنجه نرم کرده ام. جایت سبز و خالی است. به من و فرزندانت حنیف و شریف عزیزمان برای پشت سر گذاشتن سختی های پیش رو کمک کن. همواره چشم به راه تو هستیم.

سام محمودی سرابی منبع: وب‌سایت ایران‌وایر – ۲۱ خرداد ۱۳۹۲   نه! باید این را بنویسم پیش از آنکه شرمسار نامش باشم. پیش از آنکه نگاه سنگینش رویایم را به کابوس وجدان بدل کند. باید بنویسم چه شد که هدا صابر پرنده شد و پرید… اما پیش از آغاز هر سخنی باید بگویم و بنویسم که هر دیکته نانوشته بی‌غلط است. من در این روایت که ظاهرا نخستین روایت شاهدان شهادت هدا رضازاده صابر است سعی کردم بدون دخل و تصرف و البته بدون حب و بغض مشاهدات آن روزهای بند ۳۵۰ اوین را بازگو کنم. طبعا اسم چند نفری در این نوشته می‌آید که دربند بودند و اسم چند نفر دیگر نیامده که دربند هستند. البته این به معنای …

یادی از هدا صابر به انگیزه دومین سال پروازش ادامه مطلب

هدای عزیز

سلام بر تو و سلام بر همه آنانی که به تعبیر تو خرداد را کیفی کردند. از رخساره‌ حنیف، که جوان اول دورانش نامیدی تا شریعتی که معلمی بزرگ. از فاتحان فتح خرمشهر که دریادلانشان نامیدی تا جان برکفان جنبش سبز که کنارشان بودی. و سلام بر مهندس، عزت ایران؛ و هاله، مادر صلح و دوستی؛ و سلام بر هر سه شما که در فاصله ده روزو شام به ناگاه، نه خبری و نه وداعی یک به یک به پرواز درآمدید.  

دو سال سپری شد. هر چه زمان می گذرد حس کمبودت نه فقط چون برادری و دوستی و عزیزی، بس محسوس است که برای بینش ات، منش ات و روش ات.

امیر طیرانی منبع: یادنامه‌ی دومین سالگرد شهادت لحظه دیدار نزدیک است باز من دیوانه‌ام، مستم باز می‌لرزد، دلم، دستم باز گویی در جهان دیگری هستم های! نخراشی به غفلت گونه‌ام را، تیغ های! نپریشی صفای زلفکم را، دست و آبرویم را نریزی، دل ای نخورده مست لحظه‌ی دیدار نزدیک است …   در زندگی هرکس لحظه‌ها و گذرهایی است که همچون یک نشان برای همیشه برای او باقی می‌ماند. نه می‌تواند آن را فراموش کند و نه دلش می‌خواهد آن را از یاد ببرد. روز چهارشنبه سی فروردین سال ۹۰ برای من از جمله‌ی آن روزهاست. از آن روز دوچیز برایم باقی مانده است، نخست صورت گرم هدی و بوسه‌ای اشک آلود که بر گونه‌های من و هدی به هنگام خداحافظی …

لحظه دیدار ادامه مطلب

منبع: یادنامه‌ی دومین سالگرد شهادت من بچه بودم، شما هم بچه بودی. من هنوز هم یک بچه هستم، اگرچه پنج دهه از عمرم می‌گذرد… ما و شما همه ”بچه“ هستیم و ”بچه بودن“ خیلی خوب است. و بچه بودنمان همچنان ادامه دارد تا زمانی که: تعجب می‌کنیم، سوال داریم، و دوست داریم قصه را از اول بشنویم. و ”آقای صابر“ قصه را از اول برای ما گفت. *** سالن پر از همهمه بود، هر لحظه از گوشه‌ای صدایی به گوش می‌رسید. از اتاق‌های مشرف پنجره‌هایی رو به سالن باز می‌شد و صحنه‌هایی دیده می‌شدند. یک دنیا خبر، یک دنیا تنش، و یک عالمه حیرت و پرسش. سرعت وقایع به قدری زیاد بود که آدم فکر می‌کرد سوار چرخ و فلک …

خسته‌نباشی آقامعلم! ادامه مطلب

دل‌نوشته‌ای از یک شاگرد منبع: یادنامه‌ی دومین سالگرد شهادت  به نام خداوند یاری گر که مهربانیش از حدافزون ورحمت خود را بی دریغانه برما میباراند، خداوند آزمون‌های سخت. در مجموعه نشست‌های باب بگشا از استاد شهیدمان (عملاً دیدیم ) آموختیم که : ¨ عضو فعال هستی هستیم پس بایستی منشی ، روشی و هدفی داشته باشیم ¨ نسبت به پیرامون خود حساس وفعال باشیم ¨ در طول زندگی خلاق و به دنبال ایجاد تغییر کیفی باشیم ¨ وجدان کار داشته باشیم ¨ مشکلات دیگران را بااشتیاق پیگیری نمائیم ¨ درخصوص زیست اطرافیانمان حساس باشیم ¨ انتقاد پذیر باشیم ¨ صداقت در گفتار،کردار،پندارمان داشته باشیم ¨ وآنچه نشان میدهیم همان باشیم ¨ پشتکار داشته باشیم ¨ استمرار در کار را فراموش نکنیم ¨ به آنچه میگوئیم عمل کنیم ¨ همدل و همراه باشیم ¨ سر …

به یاد استادم، هدی صابر ادامه مطلب

منبع: یادنامه‌ی دومین سالگرد شهادت یکشنبه ۲۲ خرداد ماه ۹۰، زنگ‌های تلفن همه‌ی ما را با کابوسی غیر قابل تصور مواجه کرد. تماس‌های پشت هم که به دنبال تائید خبری بودند، از ما که در بی‌خبری به سر می‌بردیم. مایی که دلخوش به سلامهای هفتگی بودیم که از سوی هدی برایمان میآمد. فردا دوشنبه بود و روز ملاقات، مگر امکان داشت که دیگر سلامی نباشد، مگر می‌شد تصور کرد که دیگر پیگیریهای هدی تمام شده است، مگر می‌شد تصور کرد که تلاشهایمان برای جلب رضایت هدی در خصوص پیشرفت طرح زاهدان، بی‌نتیجه مانده است. بی‌اغراق تا آن روز بدترین خبری که شنیده بودم رفتن هدی صابر بود. هنوز هم حضورش را حس می‌کنم، نبودنش کابوسی است که باور نکرده ام. …

ترسیم یک رنج ادامه مطلب

ش. ا.  منبع: یادنامه‌ی دومین سالگرد شهادت دوسال گذشته است و اکنون هدی صابر بدل شده به یک لبخند محو که هربار به یاد می‌آورمش در ذهنم نقش می‌بندد. سرش را کمی زیر می‍اندازد، سرخ می‌شود، بی‌صدا می‌خندد و نگاهش را از چشم خیره ما شاگردانش می‌دزدد. در این دوسال همه‌ی ابعاد وجود او در دسترس‌تر شده است. برخوردهایش با من به عنوان یک شاگرد نه چندان جدی و خط و مرز دار همیشه جدی و در کادر پروژه‌های تعریف شده بود. یادم می‌آید که تا همین ۳-۴ سال پیش حتی هیچ تصوری از خانواده و نقش او در خانواده‌اش نداشتم و تا همین ۲-۳ سال پیش تصویری از شغل و سوابق حرفه‌ای او. اما آرام آرام پازلی که هدی صابر …

سنگینی آوار مرگ صابر ادامه مطلب

به یاد آموزگارم هدی صابر شایان صبوری منبع: یادنامه‌ی دومین سالگرد شهادت تقدیم به حنیف وشریف صابر    گفتن از کسی که از شهرت بیزار بود و بارها شاهد دعایش بوده‌ایم که خدایا به من شهرتی نده، بسیار سخت است و سخت‌تر آنکه ما در زمانه‌ای قرار داریم که عشق به چهره شدن مصیبتی متعفن شده است. اما خدا نام او را به عشق بلند گردانید و بی هیچ تردید بر کرامت و بزرگی این مرد بی شهوت شهرت به شایستگی خواهد دمید و عشق و اخلاص را به نام او گل‌افشان خواهد کرد و رسانه‌ی او خدایش خواهد شد ”و رفعنا لک ذکرک“ اویی که به ننگِ خودبزرگ‌نمایی خود را نیالود و این هنر او در زمانه‌ی غلبه‌ی رسانه‌ای …

خطابه‌ی اشک ادامه مطلب