هدی صابر و مسئولیتپذیری فزاینده
روئین عطوفت – شهید هدی صابر فرد خاصی بود. خصوصیاتی داشت که شاید دیگران فاقد آن بودند البته این به معنای رجحان و برتری نبود. من به برخی خاطرات و نکاتی که به نظرم واجد اهمیت هستند، اشاره میکنم. شهید صابر بزرگوار بود و بزرگواری او موجب میشد که با برخی افراد برای انجام کارها، مشورت کند. ایشان هم نسبت به من لطف داشت و ما گاهی با هم صحبت میکردیم. یک روز آمده بود سمت انقلاب و به من گفت اگر فرصت داری با هم قدمی بزنیم. مطمئن بودم که پیش از آنکه نزد من بیاید، حتماً جای دیگری بوده و به انجام کار دیگری اشتغال داشته است. اینگونه نبود که مشغله نداشته باشد بلکه برنامهریزی میکرد. در زندگیاش زمانِ خالی به آن معنا وجود نداشت.
احسان شریعتی – در هدی صابر نوعی انسجام در ابعاد مختلف و نوعی وحدت چندساحتی را مییابیم که نزد بسیاری از روشنفکران وجود ندارد؛ یا به کار فرهنگی صرف اعم از محفلی و آکادمیستی گرایش مییابند و یا به سیاسیکاری و ژورنالیستی کشیده میشوند و خلاصه کمتر در ابعاد اجتماعی و در نسبت با جنبشها و «سمن»های مردمنهاد گوناگون حضور دارند. میتوان اینگونه اذعان کرد که نمونههایی چون هدی صابر استثناهای دورهای هستند که قاعده آن نسبت به پیش تغییر کرده است. در دهۀ ۵۰ میبینیم که چگونه کادرهای چندجانبه مبارز معتقد و مجاهد چریک حضور دارند و نقشآفرینی میکنند؛ اما اکنون در دورانی هستیم که بهویژه در دهههای متأخر، قاعده تعهدزدایی، ایدئولوژیزدایی و وادادگی مبارزاتی است
سارا شریعتی – در نمونۀ صابر، علاوه بر افزودن سرمایۀ پهلوانی و مبارزاتی بر الگوی روشنفکری تام، ما با این خواستِ خودسازی و ارادۀ ساختِ انسانی همطراز دعاوی خویش روبهرو هستیم. انسانی که میخواهد فراسوی قالبهای موجود، الگوی جدیدی خلق کند، سقف ادعا را باز بلندتر کند، استانداردها را ارتقا بخشد و در زمینۀ تاریخی یک نوعِ آرمانی بسازد. در این جاست که از قالبهای روشنفکری، پهلوانی و مبارزاتی نیز فراتر میرود و این احتمالاً همان مازادی است که شما از آن سخن میگویید.
فیروزه صابر – هدی، در گذر از نوجوانی به جوانی، در بالنده سرودش، ممیزههایی یافت که عشق بود و جهش، آموزش بود و جوشش و روش بود و منش. این همه را در حنیفنژاد یافت، در مصدق و در دوره ایفای وظیفه ملی که توانست به خواب دوران پایان دهد، نیز همین را یافت و به تصویرش کشید. هرچه را نقش منش بود، از زیست طالقانی و شریعتی و سحابیها جورید و بیرون کشید. در معلمی که به او دل داد، در مربی زمین فوتبال، در دستان پاک پدر، در مهر بیغش مادر و در دوستان جوانمرد، چه همکلاسی، چه همبازی فوتبال، چه همکار، چه همفکر سیاسی و فرهنگی و اجتماعی، چه آشنا و خویشاوند، عطر منش میبویید.
یاشار دارالشفاء- صابر حتما که عارف بود اما نه از آنان که در کُنج عافیتی در پی معبود بگردند و با دوری از خلق تهذیب نفس کنند. او مصداق این جمله بود که «دل با یار و سَر با کار»؛ و کارش چیزی نبود مگر مهندسی هدف: هندسه دادن به آن و به اعتبار روشن کردن مختصاتش، سوار کردن فیزیکی (سازماندهی) روی آن تا که طرحی نو بر پهنهی روزگار درافکنده شود. ارزیابی سلوکِ شخصی او در جریان امر سیاسی، و چالش تکرارپذیریاش در زمینه و زمانهای که ما هستیم، میتواند میراثی را مبتنی بر روش اندیشۀ استراتژیمدار صابر صورتبندی کند که به عوض مداوم شوکه شدن از خیزشها و قیامهای مردمی و سرکوبهای حاکمیتی، ابتکار عمل را بهدست گیریم و سوژۀ تغییر باشیم.
سید حسین موسوی – 
فرهاد احمدینیا – رهیافت انتقادی هدی صابر
رضا زمانی – هدی صابر یک پدیده منحصربهفرد در تاریخ معاصر ماست. برای اثبات این موضوع فقط یک نمونه کتاب خارقالعاده «فروپاشی» شهید صابر است. یک جوان در سالهای آغازین دهه سوم زندگی، در زمانهای که تندروی ارزش بود، آنچنان با دقت و عمیق به تحلیل وقایع و رویدادها میپردازد که پس از قریب به چهل سال تأخیر در انتشار تحقیقاتش، ارزش نگاه ساختارمند او به وقایع را درک میکنیم. ابعاد وجودی و فعالیتهای عملی، پژوهشی، فرهنگی و رفتاری آقا هدی آنچنان گسترده است که پرداختن به هر جنبۀ آن، کملطفی در حق بقیه جوانب است.
مجتبی نجفی ـ چرا هدی صابر را میتوان کنشگر رادیکال مدنی و به تعبیری ” چریک مدنی” نامید؟ هدی صابر منتقد رادیکال نظام سیاسی مستقر بود اما آلترناتیو انتقادهای او نه انفعال بود و نه ناامیدی . پاسخ او به بحران ناکارآمدی و فساد افسارگسیخته و “غارت سیری ناپذیر نوکیسه های حاکمیتی” علاوه بر نقد صریح و رادیکال حاکمیت، ” ساختن” بود که در آموزش و توانمند سازی تعریف میشد. او ساختن را علیه بحران عدم انگیزه می دانست. 
احسان شریعتی – 
هدی صابر ،روحی در آمیخته با هستی، تاریخ وجامعه بود. از دل حوادثی سخت برآمده بود ،امتداد تاریخ وحرکت را در وجود خود حس می کرد. هنوز لهیب جاودان آذر اهورایی ، فریاد استعلایی حنیف در خرداد خونین و… درتن او روان بود .در پی جهانی بی لغو،رفیق رهگشا را در امتداد پروژه داران می دید. لمس هستی، تاریخ وجامعه ارتقا وارتفاع بخش انسان مسئولی بودکه اورا به تجربه سیاست ورزی مدنی ونخبه گریز وارد کرد. حصار نگاه از بالا را شکست ودر عمق جامعه حل شد. همواره مساله کردن را جزیی از مساله شناسی می دانست. به جامعه دستور نمی داد وبرای آنها تعیین تکلیف تاریخی غیر راهگشا نمی کرد. به صحنه زندگی مدنی درآوردن جامعه در پی پرتوی از سیاست ورزی مدنی ازمون موفق او در سیستان وبلوچستان بود.
در جمع شدن دوستداران به نیت یادآوری و ذکر خیر دوست دو معنا یا مواجهه مندرج است. نخست آنکه چون هر کس از ظن خود یار دوست میشود تبعاً دوست را چنان توصیف میکند که خود شناخته است. از این رو بدیهی است آنها که ابعاد شخصیتی و اخلاقی گسترده تری دارند بیش از کسانی که تنها به خود مانوس و مشغولند، از همراهی و همدلی و همفکری مردم برخوردار شوند. این دسته انسانها بطور طبیعی در جایگاه سرمایه انسانی مردم قرار میگیرند و به سرمایه و نماد اجتماعی ملتی تبدیل میشوند.دومین معنایی که در مواجهه با دوست مندرج است. مفهوم خاطر و یاد و یادآوری است. در واقع هر یک از ما با جمع شدن در خانه یا مزار دوست نه تنها با فراموشی و تنهایی مبارزه میکنیم که در هر حضورخاطر دوست را به تناسب موقعیت زمانی که در آن قرار گرفتهایم از نو میسازیم …
سوسن شریعتی ـ بهانه این بحث دو یادداشت بود: یادداشتی که آقای رضایی دو سال پیش در سالگرد هدی صابر بر سر خاکش خواند:[۱] یادداشتی به تعبیر صابر، کلوزآپی به زندگی، منش و نگاه صابر به زندگی، به آدمها؛ و یادداشت دوم، نوشتهای بود از همین جنس به نگاه و رفتار و خلقیات هاله سحابی که در همان زمان به مناسبت مرگ آن عزیز نوشته بودم.[۲] این دو یادداشت، یک نوع نگاه به دو عزیز بود؛ دو انسانی که در اوج رفتند، وفادار به ارزشهایی که به آن باور داشتند و امروز برای ما نماد نوعی زیست و نوعی مرگ شدهاند، اما به هم بیشباهتاند و «ما»ی دوستدار در برابرشان دستخوش یک تردید میشویم: چگونه مخاطب میتواند از هر دو الگو بگیرد؟