متن پیش رو بحثی از شهید هدی صابر است که در دهه هشتاد ارائه شده است. تیترهای داخل متن و عبارات داخل کروشه از شهیدصابر نمی باشد و بعدا به آن اضافه گردیده است. عنوان بحث «چه باید کرد» میباشد که طی آن شهید صابر پس از بررسی انتقادی وضعیت جامعه روشنفکری و مجموعه نیروهای سیاسی، راهکارها و محورهایی نظیر تجهیز فردی، همیابی، بازگشت به عرصه مطالعه، تعیین جایگاه خود، تلفیق کار اجتماعی با سیاسی، حضور در متن، پروژههای کوچک و آموزش را برای خروج از وضع موجود و حرکت به وضعیت مطلوب ارائه مینماید.
منبع: خبرگزاری ایسنا ـ سهشنبه ۲۷ دی ۱۳۸۴ سمینار «نقد و بازاندیشی گفتمان دینی» به مناسبت یازدهمین سالگرد درگذشت مهندس مهدی بازرگان به همت بنیاد فرهنگی مهندس مهدی بازرگان در حسینیه ارشاد برگزار شد. *** به گزارش خبرنگار خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا) هدی صابر طی سخنانی در این مراسم با اشاره به تحولات دههی اخیر که به گفتهی وی، ” علوم پایه راه را برای اعلام وجود علوم دیگر باز کرد” از این سالها به عنوان سالهایی که امکان نظاممند و نهادمند شدن جهان در آن فراهم شده است، یاد کرد و با اشاره به وضعیت ایران در این دوران اظهار داشت: در این دوران ایران نظامیافتهتر از گذشته میشود و از آن میتوان به عنوان آغاز حیات گفتمان دینی …
سخنرانی زندهیاد هدی صابر در سمینار نقد و بازاندیشی گفتمان دینی – ۲۷ و ۲۸ دی ۱۳۸۴ – رَبِّ أَدْخِلْنِی مُدْخَلَ صِدْقٍ وَ أَخْرِجْنِی مُخْرَجَ صِدْقٍ. سلام دوستان و بزرگان، با کسب اجازه از بزرگان، به ویژه آقای مهندس سحابی. سنت خوبی را بنیاد [فرهنگی] بازرگان بنا نهاده مبنی بر اینکه بهانۀ تاریخی و مناسبت زمینۀ طرح نقد را فراهم کند. بحث را تحت عنوان «روش تفکر؛ از حلقه مفقودههای امروزین گفتمان دینی و نقش روشپردازانه بازرگان در ارتقای سطح گفتمان دینی در ایران» مطرح میکنم. ساختمان بحث سهعنصری است؛ مطلعی دارد؛ متنی و گلوگاهی. مطلع شامل یک گریز تاریخی به قصد ترسیم فضا است است. متن، طرح و بسط موضوع است و گلوگاه هم تلنگری به وضعیت اکنون جریان نواندیشی مذهبی.
سخنرانی پیش رو در سال ۱۳۸۴ به مناسبت سالگرد شانزده آذر در دفتر سازمان دانشآموختگان ایران اسلامی برگزار شده و طی آن شهید هدی صابر به بیان دیدگاههای نقادانه خود در خصوص عملکرد جنبش دانشجویی در آن دوره پرداخته است. برخورد نقادانه با جریانهای دانشجویی یکی از ویژگیهای بارز شهید صابر است که در این سخنرانی نیز به روشنی هویداست. گرچه حدود هفت سال از زمان ایراد این سخنان گذشته و دانشگاه تحولات زیادی را به خود دیده است، اما بازخوانی نقدهای شهید صابر بر جنبش دانشجویی برای امروز دانشگاه و دانشجویان نیز خالی از فایده نیست. گزارشی از این سخنرانی در پی میآید.
نامهی هدی صابر به نمایندهی هیات بررسیکننده پروندهی ملیمذهبیها منبع: خبرگزاری ایسنا ـ جمعه ۴ شهریور ۱۳۸۴ هدی صابر، رضا علیجانی و تقی رحمانی در نامههای جداگانه به کریمیراد، با ارائهی توضیحاتی مبنی بر دریافت نکردن حکم محکومیت از مجرای قانونی، وضعیت خود را عادی خوانده و و خود را آزاد عنوان کردهاند. به گزارش گروه دریافت خبر خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا)، هدی صابر در نامهای به کریمیراد، عضو و نمایندهی هیات بررسیکننده پرونده سه متهم ملی مذهبی، آورده است: در خردادماه گذشته هیاتی در قوهی قضاییه ماموریت بررسی وضعیت پرونده و تعیین تکلیف سه متهم ملی مذهبی از جمله اینجانب هدی صابر را عهدهدار شد و متعاقب آن شخص شما به نمایندگی از هیات یاد شده در تاریخ ۲۳/۳/۸۴ …
تکاپوی بنیاد خیریه یاوران حضرت زینب در اصفهان در مسیر آموزش و اشتغال کودکان و نوجوانان عقب مانده ذهنی منبع: فصلنامه تامین اجتماعی، شماره ۲۱، تابستان ۱۳۸۴ چکیده این مطلب، گزارشی است از نحوه تکوین و عملکرد خیریه یاوران معلولین ذهنی حضرت زینب (س) که برای اشتغال و درمان نوجوانان و کودکان عقب مانده ذهنی فعالیت می کند. گزارش در ابتدا چگونگی تشکیل این خیریه را در سال ۱۳۷۵ و در گفت وگ با موسس آن تشریح می کند؛ تشکلی که در سال ۷۹ پروانه تأسیس می گیرد. هدف این خیریه، «فرهنگ سازی و تغییر نگرش جامعه نسبت به معلولین، حمایت از معلولین ذهنی در ابعاد فرهنگی، اجتماعی و آموزشی با ایجاد مراکز توان بخشی، آموزشی، حرفه آموزی و تأمین …
این همه جوانه
اینهمه سبزیانه
اینهمه نسیم مستانه
اینهمه باران خوش ترانه
اینهمه آلاله آبیِ شکوفانه
اینهمه شقایقِ داغ بر دلِ سُرخانه
اینهمه سروِ سربلندِ با خصلت نجیبانه…
ای مهاجر بنگر
زندگی، شوق حیات
از پس فردا پیداست
زندگی بستر
زندگی چشمک
زندگی قتلگه نومیدی هاست…
حیات و مرگ از آن دوست
عدل دوست برای او
سبکباری برای او که رفته
آرامش برای تو
شکیبایی برای تو که هستی…
چه جای تعجب؟!
که از خشکیده گلدانی
گل زندگی برشکوفد
کافی است؛
دانهای
قطرهای
روزَنی
نسیمی…
شاید با تو بیهُده بیدلیل باشد سخن گفتن
از این واقعیت که مرد قوام مییابد در مرارت در وارد گود شدن
تو خود تجربه کردهای در سخت سالهای اخیر حنیف من
قُل خوردن، بار آمدن، پخته شدن در کشاکش و درگیر شدن
از تُردی به در آمدن،، با غم کنار نیامدن، به رنج تن نسپردن …
هنو تو چشات عشقه
رو گونه هات اشکه
هنو رو دوشت مَشکه
دنیا برات کشکه…
دست زِِبر است
گونه لطیف است
قلب مخملین است
ذهن ابریشمین است
این هر چهار؛
همواره در مخاطره
در کانون نشانه…
– سه شنبهای است در آستان غروبی نه چندان غمگین
در قلمرو حکومت سکوتی بس سنگین
– ماه پر تلألوِ کامل در پس زمینۀ آبی خوشرنگین
در قاب آسمان اوین به سان نگین
– تصادمی! تقارنی؛ هم شب چارده قَمَرین…
تیر امسال نکرد تابستانی
«چرا» ی اش من ندانم، تو میدانی؟
فارغ از هر علت و بهانه ای
دگرگون بود، داشت غریب حالی، نادیده احوالی…
یکشنبه شبی
در میانه تیرماه پر تاب و تبی
بناگه در گوشم پیچید غرش رعدی
چشمم روش شد از درخش برقی…
به قدر لحظاتی چند، نه افزونتر
دیده بربند با مژگانی شاید تر
یادآر گلفام سحرگاهی در فرخنده بهاری
که سرآمد انتظار و هم حیات جوان اولانی
قفلی چرخید، آهنی نالید، پاشنهای گردید
نگهبان در سکوت محض بند چند اسمی در فضا پاشید
آذری مردی برخاست بیهیچ تردید بیهیچ لرزش …
طبع جهان با همه ظرفیتش دست به کار
گویی همه روئیدنیان با منبع لطف دارند قرار
سه وجب داخل خاک، در ساق نبات، بانگِ برپا، بیدار
نوبهاری در راه، آستانِ بفرما زدنِ اسفندیار
واپسین روزها می گذرد، اِشتابان، بیصبر و قرار…
تو ندانی که پشت پیشانی من نقش گلگونه رخسارت بود؟
آگهی گنبد دوّار سرم سرخوش پژواک پیغامت بود
تو نخوانی که پس مرد مکانم قاب پندارۀ پندارت بود
صاحب خبری دل من شایق دیدارت بود…
از خزان جان و تن به سلامت بدر برده
به زمستان تمنّا و تمکین نکرده
به سیاهْ سرما باج و بَرج نداده، وقعی ننهاده
مرعوب مستانه زوزۀ طوفان نگردیده
در فصولِ خاکستری و سیه، سبزها را نماینده…